Wat mij beweegt om te "bloggen"

Wat beweegt mij om te bloggen?

Ik zou zeggen ‘niets’ omdat ik het niet doe. Maar dat is slechts wat aan de buitenkant zichtbaar is. In mij leeft dat ik mij hoorbaar wil maken, dat ik mijn inzichten wil delen. En er is een overtuiging dat ik niets te melden heb, dat mijn kijk op de wereld niet klopt, dat ik te kort schiet of in ieder geval niet de juiste kijk heb en dat de kijk van anderen altijd beter is.

Door dit zo ongenuanceerd op te schrijven, zie ik dat die overtuiging ‘niet volledig waar’ is, zo niet ‘volledig niet waar’ is. Er is vrees voor wat zou kunnen gebeuren als ik me zichtbaar maak. En als ik de overtuiging geloof, dan verankert de vrees in mijn lichaam als angst.

Als ik de overtuiging even ‘parkeer’ dan weet ik dat ik mijn inzichten wil delen. En daarmee vergroot ik de kans om aan mijn behoefte om gezien te worden tegemoet te komen. In ieder geval helpt het me ook om mezelf te zien en mijn eigen ervaringen te verdiepen en te integreren.

Zonder de angst kan ik de vrees gebruiken om goed te reflecteren over dat wat ik ga delen en hoe.
De vrees stelt me op scherp waardoor ik mijn kwaliteiten naar voren kan brengen en daarmee ontwikkel ik mijn vaardigheden om me in tekst uit te drukken.

En als de tekst dan openbaar wordt, dan hoop ik op een reactie zodat ik mijn inzicht kan verdiepen of verbreden. Het kan me verrijken.

En misschien heeft iemand er wel iets aan voor zijn of haar ontwikkeling. Dan brengt me dan bij zingeving.

Bloggen is dus eigenlijk een strategie waarmee ik in contact kan komen met mijn innerlijk, me zichtbaar kan maken, mijn ontwikkeling kan verdiepen en zin kan geven aan mijn leven.

Tjonge, als ik dat zo lees dan ga ik maar snel beginnen! Ach, eigenlijk is dit hierboven mijn eerste blog.

Daarom heb ik nog even snel dit in vette letters er boven gezet.

Fred Alebregtse
Begeleidt de Mannen-vierdaagse en de Herbrondagen voor mannen.